Canto 2 -
Ayodhyā-kāṇḍa
Chapter 118: Conversation Between Sītā and Anasūyā
Text 2.118.18-1

इदं दिव्यं वरं माल्यं वस्त्रमाभरणानि च।
अङ्गरागं च वैदेहि महार्हं चानुलेपनम्॥

मया दत्तमिदं सीते तव गात्राणि शोभयेत्।
अनुरूपमसंक्लिष्टं नित्यमेव भविष्यति॥

idaṁ divyaṁ varaṁ mālyaṁ vastram ābharaṇāni ca
aṅgarāgaṁ ca vaidehi mahārhaṁ cānulepanam

mayā dattam idaṁ sīte tava gātrāṇi śobhayet
anurūpam asaṅkliṣṭaṁ nityam eva bhaviṣyati

idam = these; divyam = a divine; varam = and excellent; mālyam = garland; vastram = cloth; ābharaṇāni ca = jewelry; aṅgarāgam = aṅgarāga; ca = and; vaidehi = O princess of Videha; mahā-arham = greatly valuable; ca = and; anulepanam = anulepana; mayā = I am; dattam = giving you; idam = these; sīte = Sītā; tava = your; gātrāṇi = bodily limbs; śobhayet = and they will beautify; anurūpam = they are appropriate for your body; asaṅkliṣṭam nityam eva bhaviṣyati = and will never fade in beauty.

“O princess of Videha, Sītā, I am giving you these—a divine and excellent garland, cloth, jewelry and greatly valuable aṅgarāga and anulepana—and they will beautify your bodily limbs. They are appropriate for your body and will never fade in beauty.

Aṅgarāga refers to kuṅkuma, candana and so on. Anulepana refers to karpūra, agaru, kastūri and so on mixed with face cleansers.