Canto 3 -
Araṇya-kāṇḍa
Chapter 44: Śrī Rāma Kills Mārīca
Text 3.44.21

तं दृष्ट्वा पतितं भूमौ राक्षसं घोरदर्शनम्।
रामो रुधिरसिक्ताङ्गं वेष्टमानं महीतले।
जगाम मनसा सीतां लक्ष्मणस्य वचः स्मरन्॥

taṁ dṛṣṭvā patitaṁ bhūmau rākṣasaṁ ghora-darśanam
rāmo rudhira-siktāṅgaṁ veṣṭamānaṁ mahī-tale
jagāma manasā sītāṁ lakṣmaṇasya vacaḥ smaran

tam = the; dṛṣṭvā = upon seeing; patitam = fallen; bhūmau = on the earth; rākṣasam = rākṣasa; ghora-darśanam = whose appearance was ghastly; rāmaḥ = Lord Rāmacandra; rudhira-sikta-aṅgam = with his body soaked in blood; veṣṭamānam = and writhing; mahī-tale = on the ground; jagāma manasā = thought about; sītām = Sītā-devī; lakṣmaṇasya = Lakṣmaṇa’s; vacaḥ = words; smaran = while remembering.

Upon seeing the rākṣasa, whose appearance was ghastly, fallen on the earth with his body soaked in blood and writhing on the ground, Lord Rāmacandra thought about Sītā-devī while remembering Lakṣmaṇa’s words.