Canto 2 -
Ayodhyā-kāṇḍa
Chapter 60: Kausalyā Continues to Lament
Text 2.60.7

विजनेऽपि वने सीता वासं प्राप्य गृहेष्विव।
विस्रम्भं लभतेऽभीता रामे संन्यस्तमानसा॥

vijane ’pi vane sītā vāsaṁ prāpya gṛheṣv iva
visrambhaṁ labhate ’bhītā rāme sannyasta-mānasā

vijane = lonely; api = even; vane = in the forest; sītā = Sītā is; vāsam = a residence; prāpya = after making; gṛheṣu = she was at home; iva = just as; visrambham = affectionately cared for 2; labhate abhītā = and so she is fearless; rāme = on Rāma; sannyasta-mānasā = her mind is reposed.

Even after making a residence in the lonely forest, Sītā is affectionately cared for just as she was at home. Her mind is reposed on Rāma and so she is fearless.