Canto 2 -
Ayodhyā-kāṇḍa
Chapter 87: Further Conversation Between Bharata and Guha
Text 2.87.5
तदवस्थं तु भरतं शत्रुघ्नोऽनन्तरस्थितः।
परिष्वज्य रुरोदोच्चैर्विसंज्ञः शोककर्शितः॥
tad-avasthaṁ tu bharataṁ śatrughno ’nantara-sthitaḥ
pariṣvajya rurodoccair visaṁjñaḥ śoka-karśitaḥ
tat-avastham tu = was in that condition; bharatam = when Bharata; śatrughnaḥ = Śatrughna; anantara-sthitaḥ = had been standing near [Bharata]; pariṣvajya = Śatrughna embraced Him; ruroda = and lamented; uccaiḥ = loudly; visaṁjñaḥ = Śatrughna became senseless; śoka-karśitaḥ = and exhausted in sorrow.
Śatrughna had been standing near [Bharata]. When Bharata was in that condition, Śatrughna embraced Him and lamented loudly. Śatrughna became senseless and exhausted in sorrow.