एवं विलप्य बहुशो राक्षसी विततोदरी।
भ्रातुः समीपे दुःखार्ता नष्टसंज्ञा बभूव ह।
कराभ्यामुदरं हत्वा रुरोद भृशदुःखिता॥
evaṁ vilapya bahuśo rākṣasī vitatodarī
bhrātuḥ samīpe duḥkhārtā naṣṭa-saṁjñā babhūva ha
karābhyām udaraṁ hatvā ruroda bhṛśa-duḥkhitā
evam = thus; vilapya = having lamented; bahuśaḥ = in many ways; rākṣasī = rākṣasī; vitata-udarī = the fat; bhrātuḥ = of her brother; samīpe = in the presence; duḥkha-ārtā = in distress and lamentation; naṣṭa-saṁjñā babhūva ha = became senseless; karābhyām = with her hands; udaram = her stomach; hatvā = striking; ruroda = she cried; bhṛśa-duḥkhitā = in extreme sorrow.
Having lamented thus in many ways, the fat rākṣasī became senseless in distress and lamentation in the presence of her brother. Striking her stomach with her hands, she cried in extreme sorrow.