Canto 3 -
Araṇya-kāṇḍa
Chapter 22: Khara and Others Depart to kill Rāma
Text 3.22.6

सा प्रहृष्टा वचः श्रुत्वा खरस्य वदनाच्च्युतम्।
प्रशशंस पुनर्मौर्ख्याद्भ्रातरं रक्षसां वरम्॥

sā prahṛṣṭā vacaḥ śrutvā kharasya vadanāc cyutam
praśaśaṁsa punar maurkhyād bhrātaraṁ rakṣasāṁ varam

= she; prahṛṣṭā = became delighted; vacaḥ = the words; śrutvā = upon hearing; kharasya = of Khara; vadanāt = out of the mouth; cyutam = coming; praśaśaṁsa = praised; punaḥ = and again; maurkhyāt = foolishly; bhrātaram = her brother; rakṣasām = of the rākṣasas; varam = the best.

Upon hearing the words coming out of the mouth of Khara, she became delighted and again foolishly praised her brother, the best of the rākṣasas.

Maurkhyāt (“foolishly”) indicates that [the rākṣasī] was mentally unstable.1

1 Rāmāyaṇa-bhūṣaṇa: maurkhyāt avyavasthita-cittatayā.