ततो नालीकनाराचैस्तीक्ष्णाग्रैश्च विकर्णिभिः।
भीममार्तस्वरं चक्रुर्भिद्यमाना निशाचराः॥
tato nālīka-nārācais tīkṣṇāgraiś ca vikarṇibhiḥ
bhīmam ārta-svaraṁ cakrur bhidyamānā niśācarāḥ
tataḥ nālīka-nārācaiḥ = by wooden and iron arrows; tīkṣṇa-agraiḥ ca = with sharp-edged; vikarṇibhiḥ = karṇikā arrowheads; bhīmam = in fear and; ārta-svaram cakruḥ = cried out pain; bhidyamānāḥ = pierced; niśācarāḥ = the night-rangers.
Pierced by wooden and iron arrows with sharp-edged karṇikā arrowheads, the night-rangers cried out in fear and pain.1
1 Rāmāyaṇa-bhūṣaṇa: vikarṇinaḥ karṇa-śarāḥ. Vasiṣṭha’s Dhanurveda-saṁhitā 1.65-66 contains a list of various arrowheads, one of them being of the karṇika type,and notes that a karṇika arrowhead is meant to be used to cut iron arrows: karṇikena loha-maya-bāṇānāṁ chedanam... kuryāt.
Nālīka (“wooden”) arrows are entirely wooden.