ततोऽहं मेघसङ्काशस्तप्तकाञ्चनकुण्डलः।
बली दत्तवरो दर्पादाजगाम तदाश्रमम्॥
tato ’haṁ megha-saṅkāśas tapta-kāñcana-kuṇḍalaḥ
balī datta-varo darpād ājagāma tadāśramam
tataḥ = after Rāma had arrived [in Daṇḍakāraṇya]; aham = I; megha-saṅkāśaḥ = I resembled a cloud; tapta-kāñcana-kuṇḍalaḥ = I had earrings of molten gold; balī = I was strong; datta-varaḥ = and had received a boon; darpāt = out of pride; ājagāma tadā = went; āśramam = to [Viśvāmitra’s] āśrama.
After Rāma had arrived [in Daṇḍakāraṇya], I went to [Viśvāmitra’s] āśrama out of pride.1 I resembled a cloud. I had earrings of molten gold. I was strong and had received a boon.
1 Why did Mārīca use ājagāma instead of agaccham or agamam? Śrī Satyadharma Tīrtha states: ājagāmeti rāma-bhayād vyatyāsaḥ. Technical note: ājagāmety uttama-puruṣaḥ. atra pārokṣyārthaka-liṭā daiva-pāravaśyād evāham āgato na tu tad-āgamanaṁ mama pratyakṣam iti dhvanayati. bahu-kālikatvena vismṛtatvād tattvāropaḥ.
1 Rāmāyaṇa-bhūṣaṇa: śatror api vigraha-varṇanam ākārṣakatayā.
[Lord Rāma’s] enemy’s form had been described [here] because he was attractive [to behold].1