तं नीलजीमूतनिकाशकल्पं सुपाण्डुरोरस्कमुदारवीर्यम्।
ददर्श लङ्काधिपतिः पृथिव्यां जटायुषं शान्तमिवाग्निदावम्॥
taṁ nīla-jīmūta-nikāśa-kalpaṁ
supāṇḍuroraskam udāra-vīryam
dadarśa laṅkādhipatiḥ pṛthivyāṁ
jaṭāyuṣaṁ śāntam ivāgni-dāvam
tam nīla-jīmūta-nikāśa-kalpam = Jaṭāyu’s splendor was like that of a dark-blue cloud; supāṇḍura-uraskam = and his chest was white; udāra-vīryam = who possessed exalted prowess; dadarśa = saw; laṅkā-adhipatiḥ = the lord of Laṅka; pṛthivyām = on the ground; jaṭāyuṣam = Jaṭāyu; śāntam = an extinguished; iva = resembling; agni-dāvam = forest fire.
The lord of Laṅka saw Jaṭāyu, who possessed exalted prowess, on the ground resembling an extinguished forest fire. Jaṭāyu’s splendor was like that of a dark-blue cloud and his chest was white.