Canto 3 -
Araṇya-kāṇḍa
Chapter 52: Rāvaṇa Again Abducts Sītā
Text 3.52.25
बभूव जलदं नीलं भित्त्वा चन्द्र इवोदितः।
सुललाटं सुकेशान्तं पद्मगर्भाभमव्रणम्॥
babhūva jaladaṁ nīlaṁ bhittvā candra ivoditaḥ
sulalāṭaṁ sukeśāntaṁ padma-garbhābham avraṇam
babhūva =-it [now] became; jaladam = cloud; nīlam = a dark blue; bhittvā = that had pierced through; candraḥ = moon; iva = like; uditaḥ = the bright; sulalāṭam = with a beautiful forehead; sukeśa-antam = and lovely hair; padma-garbha-ābham = resembled a blossomed lotus; avraṇam = [her] spotless face.
[Her] spotless face with a beautiful forehead and lovely hair resembled a blossomed lotus.1 It [now] became like the bright moon that had pierced through a dark blue cloud.
1 Rāmāyaṇa-bhūṣaṇa: atra mukham iti śeṣaḥ. padma-garbhābhaṁ vikasita-padmābham ity arthaḥ.
“The bright moon that had pierced through a dark blue cloud” indicates that it was shining through a gap in the cloud.