Canto 2 -
Ayodhyā-kāṇḍa
Chapter 12: Kaikeyī Reaffirms her Demands
Text 2.12.74

वैदेही बत मे प्राणाञ्शोचन्ती क्षपयिष्यति।
हीना हिमवतः पार्श्वे किंनरेणेव किंनरी॥

vaidehī bata me prāṇāñ śocantī kṣapayiṣyati
hīnā himavataḥ pārśve kinnareṇeva kinnarī

vaidehī = Vaidehī; bata = alas; me = my; prāṇān = for life; śocantī = lamenting; kṣapayiṣyati = will become emaciated; hīnā = abandoned; himavataḥ = the Himalayas; pārśve = near; kinnareṇa = by a kinnara man; iva = like; kinnarī = a kinnara woman.

Alas, lamenting for my life, Vaidehī will become emaciated like a kinnara woman abandoned near the Himalayas by a kinnara man.1

1 Note that Mother Sītā is recognized by King Daśaratha as a true para-duḥkha-duḥkhinī, a lady who feels sad when others feel sad. Lord Rāma also knew this. This will become explicit in the Sixth Canto of this great literature.