तथा रुदन्तीं कौसल्यां रथं तमनुधावतीम्।
क्रोशन्तीं राम रामेति हा सीते लक्ष्मणेति च॥
रामलक्ष्मणसीतार्थं स्रवन्तीं वारि नेत्रजम्।
असकृत्प्रेक्षत स तां नृत्यन्तीमिव मातरम्॥
tathā rudantīṁ kausalyāṁ rathaṁ tam anudhāvatīm
krośantīṁ rāma rāmeti hā sīte lakṣmaṇeti ca
rāma-lakṣmaṇa-sītārthaṁ sravantīṁ vāri netrajam
asakṛt praikṣata sa tāṁ nṛtyantīm iva mātaram
tathā = who was thus; rudantīm = lamenting; kausalyām = Kausalyā; ratham = chariot; tam = towards the; anudhāvatīm = while running; krośantīm = she cried; rāma = Rāma; rāma iti = Rāma; hā = O; sīte = Sītā; lakṣmaṇa iti ca = Lakṣmaṇa; rāma-lakṣmaṇa-sītā-artham = for the sake of Rāma, Lakṣmaṇa and Sītā; sravantīm = shed; vāri = tears; netrajam = from her eyes; asakṛt = she continuously; praikṣata = stared; saḥ = Rāma; tām nṛtyantīm iva = and moved about as if in a dance; mātaram = at His mother.
Rāma stared at His mother Kausalyā who was thus lamenting. While running towards His chariot, she cried, “Rāma, Rāma! O Sītā, Lakṣmaṇa!” She continuously shed tears from her eyes for the sake of Rāma, Lakṣmaṇa and Sītā and moved about as if in a dance.